Hebben meer mensen last van FOP: Fear of Participation?

bankbijtje

Het afgelopen festivalseizoen voelde ik me ineens geconfronteerd met iets als fear of participation: FOP. Of misschien is een participatiefobie een beter woord. Ik kreeg het idee dat ik ‘opgesloten’ zat in het feestgedruis en me verplicht moest vermaken. Een stom gevoel, want je legt miljoenen euro’s neer juist om mee te kunnen feesten en ik heb me daar in alle gevallen vreselijk veel op verheugd, maar door al die mensen kreeg ik soms plots ineens de behoefte thuis te gaan zitten netflixen.

En alsof al die mensen in je gezicht nog niet genoeg zijn, zit ik ook nog op sociale media te bekijken wat iedereen aan het doen is. En op het nieuws te kijken waar  mensen in andere werelden mee geconfronteerd worden en waar wij als mensheid allemaal mee zitten te dubben. Aan de ene kant wil ik het allemaal weten, aan de andere kant heel graag ook niet. Steeds meer mensen in mijn omgeving, negeren het nieuws volledig. Dat zou ik als nieuwsjunkie denk ik niet kunnen, maar het lijkt me ergens ook heerlijk. Misschien dat junkies tijdens de zeldzame nuchtere momenten ook wel eens hunkeren naar een burgerlijk leven vol thee en cakejes.

Nu zou ik me prima kunnen beperken tot de filmpjes en foto’s van hondjes, pandaberen en otters en op nieuwsgebied alleen Daily Mail in de gaten houden, maar voor je het weet mis ik een belangrijke wetswijziging voor ZZP’ers, waardoor ik er te laat achterkom dat ik al mijn opdrachtgevers eigenlijk had moeten informeren wat ik met hun gegevens doe. En dat levert dan weer de nodige paniekaanvallen op, die met een injectie van alle dierenfilmpjes tegelijk nog niet te genezen zijn.

Kortom heb ik soms het gevoel vast te zitten. En dit gevoel bekruipt me sinds mijn puberteit om de zoveel tijd, maar tegenwoordig steeds vaker. Dat je niet gewoon kunt zeggen: doen jullie vooral wat jullie moeten doen, dan ga ik gewoon hier eventjes zitten en iets voor mezelf in elkaar freubelen, of lezen of dromen en dan meld ik me tzt wel weer. Maar dan zie ik weer iets waar ik graag heen wil of mensen die ik graag wil zien en dan vind ik het toch ook weer leuk om met tienduizend andere over een vrijmarkt  te strompelen.

Maar soms fantaseer ik over een standby-hotel, waar je heen kunt als je even niet wil deelnemen. Dat je lekker drie dagen kan inchecken in een oase, waar je van te voren mag aangeven waar je wel en geen behoefte aan hebt. Dan vink ik aan: geen andere mensen (behalve misschien een handjevol zelf uitgekozen mensen), alle films in de wereld, een spa en zwembad voor mij alleen. Dat je je even helemaal uit kunt schrijven voor alle nieuwsbrieven. En dat als iemand je appt, belt, instagramt, slackt, mailt of whatevert, dat je dan een out of office krijgt. Maartje is voor een vrijwillige opname in het Sociotel (werknaam) en kan helaas niet gestoord worden. U kunt geen boodschap achterlaten.

Dat komt ook uitstekend uit bij ondraaglijk emotioneel leed. Als je liefdesverdriet hebt bijvoorbeeld, dan wil je soms het liefst helemaal uit. Niet eens meer op standby, gewoon: maak mij over drie maanden maar weer wakker. Don’t call us, we’ll call u. 

Ook liever lui dan overspannen? Sluit je aan bij de community en volg ons op Facebook en Instagram

2 I like it
0 I don't like it

Reageer

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *