Problemen van een asportieveling

Bijtje met sportschoentjes

Zoals trouwe lezers en iedereen die ik ken, weten: ik ben een enorm asportief persoon. Lichaamsbeweging voelt tegennatuurlijk: mijn lijf is niet gemaakt voor inspanning. Ik ben in mijn element als ik languit lig met mijn neus in een boek en een pak mergpijpjes binnen handbereik. Zo’n asportieve inborst leidt tot allerlei problemen:

1 Lichamelijke Oefening is de hel
Ik heb nog steeds nachtmerries over het kiesmoment. Weet je nog? Dat moment waarop twee scholieren de handbalteams of welk mensonterend spel ook werd gedaan, teams moesten kiezen. Ik was zo’n stumper die nog net niet als laatste werd gekozen. Gelukkig was ik allergisch voor huisstofmijt en pollen en kon ik met zelfgefabriceerde briefjes vanaf drie atheneum gym aan me voorbij laten gaan.

2 Sportuitjes zijn lastig
Ik had er lange tijd geen idee van, maar er bestaat dus zoiets als een sportdag op je werk. Wie dat bedacht heeft moet worden opgeknoopt. Ik doe nog liever acht uur lang m’n administratie, dan dat ik in sportensemble over een veld moet dartelen en tegelijkertijd genoodzaakt ben mijn collega’s en baas in sporttenue te moeten aanschouwen. Het is me nooit meer gelukt om mijn superieur serieus te nemen toen ik die hijgend achter een bal aan zag waggelen, het t-shirt omhoog gekropen waardoor een reep wit lillend buikvet zichtbaar was.

3 Je vernedert jezelf
Weer even terug naar een gymtrauma. Ik heb dus serieus een bal tegengehouden met mijn borstkas – zag ik een profvoetballer doen op tv – niet gehinderd door mijn prille AA cup. Dat was niet alleen beschamend maar ook bijzonder pijnlijk.  

4 Je vernedert jezelf nogmaals
Mijn ouders hebben lange tijd van alles geprobeerd om me van de bank of tuinligstoel te krijgen. En zo kwam het dat we op mijn dertiende met de hele familie op een lenteavond gingen hardlopen. Gevieren joggden we over straat, mijn moeder en ik gehuld in fluorescerende trainingspakken van parachutestof, mijn vader en broer in Aussies. Ik hobbelde achteraan, blik op de weg, biddend geen bekende tegen te komen want in ik was net aan het puberen en schaamde me voor alles – niemand was zo zelfbewust als ik. En mijn grootste angst werd werkelijkheid. Want daar stond hij. Het object van mijn kalverliefde, Ricardo, sleutelde samen met zijn vrienden aan zijn Cita Gilera op de brug voor zijn huis en sloeg mij gade terwijl ik over de dijk voortbewoog. Mijn hele lijf verzette zich tegen de inspanning, hijgend sjokte ik voorbij terwijl mijn onderbenen een eigen leven leidden en alle kanten op zwiepten. Ricardo’s meewarige blik zal ik nooit vergeten.    

5 Het is een vakantiesaboteur
Mijn vriend is enorm sportief. Zijn droom: wielrenvakanties. Nu heb ik al een godsgruwelijke hekel aan wielrenners – nemen de hele weg in beslag en ik ben tijdens het joggpoging een keer aangereden door zo’n schreeuwlelijk. Laat staan dat ik er ook maar iets voor voel om de dood in de ogen te kijken terwijl ik met een bloedvaart over een berg in Frankrijk sjees. Mijn vriend vindt mijn lievelingsvakantie – liggen en eten – zijn persoonlijke idee van hel. Als iemand nog een vakantietip heeft voor zo’n tegenpoolstel als wij, kom maar door!

Geruststelling 
Ook zo wars van sport? Wees gerust: zo’n aportieve inborst is niet alleen maar kommer en kwel.  Mijn sporttrauma’s uit mijn jeugd heb ik intussen verwerkt en ondanks mijn asportiviteit leid ik een gelukkig leven. En wie niet sporten wil, wordt slim. Ik ben een kei in minimale inspanningen en maximale resultaten. Zoals hier valt te lezen: Afvallen zonder inspanning: 5 wetenschappelijke tips en Hardlopen? Ga winkelen: is ook goed voor je gezondheid!

Ook liever lui dan overspannen? Sluit je aan bij de community en volg ons op Facebook en Instagram

2 I like it
0 I don't like it

Reageer

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *