Waarom jezelf afsluiten van de buitenwereld niet asociaal is

medereizigers site

Onderweg ontspannen en vooral luieren kan heerlijk zijn. Onderuit gezakt luisteren naar een podcast, terwijl de trein of auto je brengt naar je eindbestemming. Maar sommige mensen klagen dat we te individualistisch zijn en dat op die manier niemand contact maakt. We leven allemaal in onze eigen bubbel, waardoor de samenleving onder druk zou staan. Jezelf afsluiten is niet hetzelfde als asociaal gedrag, maar soms je reinste noodzaak.

Ik ben heel blij dat ik me in een trein(zeker een propvolle)  geen contact hoef te maken met andere mensen. Niet naar hun verhalen hoef te luisteren of geïnteresseerd hoef te zijn in het sollicitatiegesprek waar ze naar op weg zijn. Het zal allemaal heel ontroerend en mooi zijn, maar ik ben 99 procent van de tijd overprikkeld omdat ik zulke verhalen lees in kranten of op insta, of hoor in de tram (als ik mijn oortjes ben vergeten), of in een restaurant, of waar ik ook ben.

Ik kan me voorstellen dat het voor praatgrage mensen vervelend is om tegen mijn onaanspreekbare hoofd aan te kijken, maar misschien is het daarom tijd dat de NS niet alleen een stilte-coupé heeft, maar ook een ‘gezellige’ coupé voor extraverte mensen. Toen ik van de week in de trein zat en mijn koptelefoon op had, bleek de trein niet verder te rijden. Een boze conductrice kwam aanbenen en sneerde me toe dat als ik ‘dat ding niet op had’, ik wil had gehoord dat ik moest overstappen. En dat terwijl ik net op de Dutch Design Week alles had geleerd over het “reizen van morgen” waar het juist de bedoeling is dat je door kan werken en je werkende wifi hebt en werkplekken. Het zijn twee tegenovergestelde verwachtingen en ik kan als reiziger niet overal aan voldoen.

Ik vind het prettig om met mijn koptelefoon op straat te lopen, zodat ik niet word afgeleid van de duizend gesprekken die ik hoor, de ruzies, de ongemakkelijke botsingen, een saai gesprek over een tv-serie die ik niet kijk. Misschien probeer ik hiermee mijn individualisme te bewaken. Misschien worden al die verhalen gewoon teveel en kan ik het ‘s avonds allemaal niet meer verwerken. Misschien ben ik introvert of gewoon een asociale Amsterdammer. Wat het ook is, het is volgens mij niet asociaal. Tenminste niet asociaal bedoeld. Ik sluit me af, omdat ik me maar op een ding tegelijk wil concentreren, zodat ik me op plekken waar ik wel wil deelnemen dat ook goed kan. 

 

7 I like it
0 I don't like it

Reageer

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *